พระไตรปิฎก

๒. ติลมุฏฐิชาดก การเฆี่ยนตีเป็นการสั่งสอน [๓๕๕] การที่ท่านให้จับแขนเราไว้แล้วเฆี่ยนตี เราด้วยซีกไม้ไผ่เพราะเหตุเมล็ดงากำมือหนึ่ง นั้น ยังฝังอยู่ในใจของเราจนทุกวันนี้. [๓๕๖] ดูก่อนพราหมณ์ ชะรอยท่านจะไม่ยินดี ในชีวิตของตนแล้วสินะ จึงได้มาจับแขน แล้วเฆี่ยนตีเราถึง ๓ ครั้ง วันนี้ท่านจะได้ เสวยผลของกรรมนั้น. [๓๕๗] อารยชนใด ย่อมข่มขี่คนที่ไม่ใช่อารย- ขึ้นผู้ทำกรรมชั่วด้วยอาชญากรรมของอารยชน นั้น เป็นการสั่งสอนหาใช่เป็นเวรไม่ บัณฑิต ทั้งหลายรู้ชัดข้อนั้นอย่างนี้แล. จบ ติลมุฏฐิชาดกที่ ๒ อรรถกถาติลมุฏฐิชาดกที่ ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุผู้มักโกรธรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า อชฺชปิ เม ตํ มนสิ ดังนี้. ได้ยินว่า มีภิกษุรูปหนึ่งเป็นผู้มักโกรธมากไปด้วยความคับ แค้นใจ ถูกใครว่าอะไรแม้เพียงนิดเดียวก็โกรธ ข้องใจ กระทำความ