พระไตรปิฎก

๗. คามณิจันทชาดก ลิงเป็นสัตว์ไม่รู้จักเหตุ [๓๗๐] สัตว์ตัวนี้ไม่ฉลาดที่จะทำเรือน มีปกติ หลุกหลิก หนังที่หน้าย่น พึงประทุษร้ายของ ที่เขาทำไว้แล้ว ตระกูลสัตว์นี้มีอย่างนั้นเป็น ธรรมดา. [๓๗๑] ขนอย่างนี้ ไม่ใช่ขนของสัตว์ที่มีความ คิดฉลาด ลิงตัวนี้จะทำให้ผู้อื่นปลอดโปร่งใจ ไม่ได้ พระราชบิดาของเราทรงพระนามว่าชน- สันธนะ ได้ตรัสสอนไว้ว่า ธรรมดาลิงย่อม ไม่รู้จักเหตุอันใดอันหนึ่ง. [๓๗๒] สัตว์เช่นนี้ จะพึงเลี้ยงดูมารดาบิดา หรือพี่ชายพี่สาวของตนไม่ได้เลย คำสอนนี้ พระราชบิดาของเราได้ทรงสั่งสอนไว้อย่างนี้. จบ คามณิจันทชาดกที่ ๗ อรรถกถาคามณิจันทชาดกที่ ๗ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ การสรรเสริญปัญญา จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า นายํ ฆรานํ กุสโล ดังนี้.