พระไตรปิฎก

สวรรคตไปแล้ว ครั้นพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้วก็สวรรคตเสด็จไปตาม ยถากรรม. พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้วเป็นผู้ตรัสรู้ยิ่ง แล้วได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า :- พระจันทร์ พระอาทิตย์ ( ย่อมเวียน รอบเขาสิเนรุราช ) ส่องรัศมีสว่างไสวไปทั่ว ทิศโดยที่มีกำหนดเท่าใด สัตว์ทั้งหลายที่ อาศัยแผ่นดินอยู่ในที่มีกำหนดเท่านั้น ล้วน เป็นทาสของพระเจ้ามันธาตุราชทั้งสิ้น. ความ อิ่มในกามทั้งหลายย่อมไม่มี เพราะฝนคือ กหาปณะ กามทั้งหลายมีความยินดีน้อย มี ทุกข์มาก บัณฑิตย่อมรู้ชัดอย่างนี้. ภิกษุผู้ เป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ย่อม ไม่ถึงความยินดีในกามทั้งหลาย แม้ที่เป็น ทิพย์ เป็นผู้ยินดีในความสิ้นไปแห่งตัณหา. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยาวตา เป็นคำกล่าวถึงกำหนด เขต. บทว่า ปริหรนฺติ ความว่า ย่อมหมุนเวียนเขาพระสิเนรุ โดย กำหนดมีประมาณเท่าใด. บทว่า ทิสา ภนฺติ ความว่า ย่อมส่อง สว่างในทิศทั้งสิบ. บทว่า วิโรจนา ความว่า ชื่อว่า มีสภาพสว่าง