พระไตรปิฎก

๒. มุทุปาณิชาดก ความปรารถนาสมประสงค์ในเมื่อมีของ ๔ อย่าง [๓๘๕] ถ้าคนใช้ของท่านพึงมีฝ่ามืออ่อน ๑ ช้าง ของท่านฝึกดีแล้ว ๑ เวลามืด ๑ ฝนตก ๑ จะพึงมีในกาลใด ความปรารถนาของท่านก็ จะสมประสงค์ในกาลนั้นเป็นแน่. [๓๘๖] หญิงทั้งหลายบุรุษไม่สามารถจะปกปัก รักษาไว้ได้ด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน ยากที่ จะให้เต็มได้ เสมอด้วยแม่น้ำฉะนั้น ย่อม จะจมลงในนรก บัณฑิตรู้ชัดอย่างนี้แล้ว พึงหลีกเว้นเสียให้ห่างไกล. [๓๘๗] หญิงเหล่านั้นย่อมเข้าไปคบหาบุรุษใด เพราะความรักใคร่พอใจ หรือเพราะทรัพย์ เขาย่อมเผาบุรุษนั้นเสียฉับพลัน เปรียบ เหมือนไฟไหม้ที่ของตนเอง ฉันนั้น. จบ มุทุปาณิชาดกที่ ๒ อรรถกถามุทุปาณิชาดกที่ ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุผู้กระสันจะสึกรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า ปาณิ เจ