พระไตรปิฎก

๕. ขุรัปปชาดก ถึงความล้างเท้า [๓๙๔] เมื่อท่านเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม ถือดาบอันคมกล้าซึ่งขัดแล้วด้วยน้ำมัน เมื่อ มรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้วเหตุไฉนหนอ ท่านจึงไม่มีความครั่นคร้าม. [๓๙๕] เมื่อเราเห็นพวกโจรยิงลูกธนูอันแหลม ถือครอบอันคมกล้าซึ่งขัดแล้วด้วยน้ำมัน เมื่อ มรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เรากลับได้ ความยินดีและโสมนัสมากยิ่ง. [๓๙๖] เรานั้นเกิดความยินดีและโสมนัสแล้ว ก็ครอบงำศัตรูทั้งหลายเสียได้ เพราะว่าชีวิต ของเรา ๆ ไดและมาแต่ก่อนแล้ว เมื่อทำ ความอาลัยในชีวิต เพราะว่าพึงกระทำกิจ ของคนกล้าหาญในกาลบางคราวหาได้ไม่. จบ ขุรัปปชาดกที่ ๕ อรรถกถาขุรัปปชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุผู้และความเพียรรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ทิสฺวา