พระไตรปิฎก

๔. โลลชาดก โทษของความโลเล [๔๒๑] นกยางตัวนี้อย่างไรจึงมีหงอน เป็นโจร เข้ามาอยู่ที่รังกา ผู้มีเมฆเป็นบิดา ดูก่อน นกยาง ท่านจงมาเสียข้างนี้เถิด กาผู้เป็น สหายของเราเป็นผู้ดุร้าย. [๔๒๒] เราไม่ใช่นกยางมีหงอน เราเป็นกา โลเล ไม่ได้ทำตามคำของท่าน ท่านกลับมา แล้ว จงมองเราผู้ลุ่นนี้เถิด. [๔๒๓] ดูก่อนสหาย ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่าปกติของท่านเป็นเช่นนั้น เครื่องบริ- โภคของมนุษย์ไม่ควรที่นกจะพึงบริโภค. จบ โลลชาดกที่ ๔ อรรถกถาโลลชาดกที่ ๔ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร ทรงปรารภ ภิกษุโลเลรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า ภายํ พลากา สิขินี ดังนี้. ได้ยินว่า พระศาสดาตรัสกะภิกษุนั้นผู้ถูกนำมายังโรงธรรม- สภาว่า ดูก่อนภิกษุ เธอเป็นผู้โลเลในบัดนี้เท่านั้นก็หามิได้ แม้ใน