พระไตรปิฎก

๕. รุจิรชาดก [๔๒๔] นกยางตัวนี้อย่างไรจึงขาวน่ารัก มาอยู่ ในรังกาได้ และนี่เป็นรังของกาผู้ดุร้ายสหาย ของเรา. [๔๒๕] ดูก่อนนกพิราบผู้สหาย ท่านก็รู้จักเรา ผู้มีข้าวฟ่างเป็นอาหารมิใช่หรือ เรามิได้กระ ทำตามคำของท่าน กลับมาแล้วจงมองดูเรา ผู้ลุ่นนี้เถิด. [๔๒๖] ดูก่อนกาผู้สหาย ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่าปกติของท่านเป็นเช่นนั้น เครื่อง บริโภคของมนุษย์ไม่ควรที่นกจะพึงบริโภค. จบ รุจิรชาดกที่ ๕ อรรถกถารุจิรชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุโลเลรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า กายํ พลากา สุจิรา ดังนี้. เรื่องทั้งสองเรื่อง คือเริ่มเรื่องกับเรื่องในอดีต เป็น เหมือนกับเรื่องแรกนั่นแหละ. แต่คาถาต่างกัน. มีคาถาติดต่อเป็น อันเดียวกันว่า :-