พระไตรปิฎก

๙. สตปัตตชาดก ว่าด้วยความสำคัญผิด [๔๓๖] มาณพสำคัญนางสุนัขจิ้งจอกในหนทาง ซึ่งเที่ยวอยู่ในป่าผู้ปรารถนาประโยชน์ และ บอกให้รู้ด้วยอาการอย่างนั้นว่า เป็นผู้ ปรารถนาความฉิบหายว่า มาสำคัญนกกระไนผู้ ปรารถนาความฉิบหายว่า เป็นผู้ปรารถนา ประโยชน์ฉันใด. [๔๓๗] บุคคลบางคนในโลกนี้ย่อมเป็นเช่นนั้น เมื่อชนทั้งหลายผู้ปรารถนาประโยชน์กล่าว สอน ย่อมกลับถือเอาโดยไม่เคารพ ฉันนั้น. [๔๓๘] อนึ่ง ชนเหล่าใดสรรเสริญบุคคลนั้นก็ดี ยกย่องบุคคลนั้นเพราะกลัวก็ดี ก็สำคัญชน เหล่านั้นว่าเป็นมิตร เหมือนมาณพสำคัญผิด นกกระไนว่าเป็นมิตร ฉะนั้น. จบ สตปัตตชาดกที่ ๙ อรรถกถาสตปัตตชาดกที่ ๙ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร ทรงปรารภ พวกภิกษุฉัพพัคคีย์ชื่อว่าปัณฑกะ และโลหิตกะ จึงตรัสเรื่องนี้มีคำ