พระไตรปิฏก

{๔๓๔} [๘๓] ท่านจงขวิดมัน จงเหยียบมัน

ถ้าไม่ปรามมันไว้บ้าง

พวกสัตว์โง่ก็จะพึงเบียดเบียนหนักข้อขึ้น

(กระบือโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๔๓๕} [๘๔] ก็เมื่อเจ้าลิงตัวนี้เข้าใจว่ากระบือตัวอื่นเหมือนข้าพเจ้า

จักกระทำอนาจารอย่างนี้

กระบือเหล่านั้นก็จักฆ่ามันเสียในที่นั้น

ข้าพเจ้าจักพ้นจากปาณาติบาต







(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาแสดงแล้ว ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๓๖} [๘๕] นางสุนัขจิ้งจอกซึ่งเที่ยวไปในป่าปรารถนาดี

ประกาศให้รู้ในหนทาง

มาณพเข้าใจว่าเป็นผู้ไม่ปรารถนาดี

แต่เข้าใจนกกระไนผู้ไม่ปรารถนาดีว่า

เป็นผู้ปรารถนาดี ฉันใด

{๔๓๗} [๘๖] บุคคลบางคนในโลกนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน

เมื่อผู้หวังดีกล่าวสอน ก็ไม่รับคำสอน

{๔๓๘} [๘๗] อนึ่ง ชนเหล่าใดสรรเสริญบุคคลนั้น

หรือยกย่องบุคคลนั้น เพราะความกลัว

เขาย่อมเข้าใจบุคคลนั้นว่าเป็นมิตร

เหมือนมาณพเข้าใจนกกระไน