พระไตรปิฎก

ปัจเจกโพธิ ๑ พุทธภูมิ ๑ ผลทั้งหมดนี้ อันเทวดาและมนุษย์ย่อมได้ด้วยขุมทรัพย์คือ บุญนี้. ปุญญสัมปทา คือความถึงพร้อมด้วย บุญนี้ ให้ความสำเร็จผลอันใหญ่ยิ่งอย่างนี้ เพราะฉะนั้น บัณฑิตผู้เป็นนักปราชญ์ ทั้งหลาย จึงสรรเสริญความเป็นผู้มีบุญอัน ได้กระทำไว้ ดังนี้. บัดนี้ เพื่อจะทรงแสดงรัตนะทั้งหลาย อันเป็นที่ประดิษฐาน แห่งสิริแม้ของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัส คำมีอาทิว่า กุกฺกุโฏ ดังนี้. ดังมีคาถาประพันธ์ว่า :- ไก่ แก้วมณี ไม้เท้า หญิงผู้มีบุญญ- ลักษณะ ย่อมเกิดแก่คนผู้ไม่มีบาป มีแต่ บุญอันได้กระทำไว้แล้ว. คำว่า ทณฺโฑ ไม้เท้า ในคาถานั้น ท่านกล่าวหมายเอา ไม้เจว็ด. บทว่า ถิโย ได้แก่ นางบุญญลักษณาเทวี ผู้เป็นภรรยา ของเศรษฐี. คำที่เหลือในคาถานี้ ง่ายทั้งนั้น. ก็แหละ ครั้นตรัส พระคาถานี้แล้ว จึงทรงประชุมชาดกว่า พระราชาในครั้งนั้น ได้เป็น พระอานนท์ในบัดนี้ ดาบสผู้เป็นกุลุปกะในครั้งนั้น ได้เป็นเราตถาคต ฉะนี้แล. จบ อรรถกถาสิริชาดกที่ ๔