พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาแสดงแล้ว ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๕๑} [๑๐๐] ผู้ไม่มีบุญจะมีศิลปะหรือไม่มีศีลปะก็ตามที

ขวนขวายรวบรวมทรัพย์ใดไว้เป็นจำนวนมาก

ทรัพย์นั้นผู้มีบุญย่อมได้ใช้สอย

{๔๕๒} [๑๐๑] สมบัติจำนวนมากล่วงเลยคนเหล่าอื่นไปเสีย

ย่อมเกิดขึ้นแก่ผู้กระทำบุญไว้ในที่ทั้งปวงเท่านั้น

แม้รัตนะทั้งหลายก็เกิดขึ้นในที่มิใช่บ่อเกิดแห่งรัตนะ

(พระศาสดาเมื่อจะทรงแสดงรัตนะเหล่านั้น จึงตรัสว่า)

{๔๕๓} [๑๐๒] ไก่ แก้วมณี ไม้เท้า และหญิงชื่อปุญญลักขณาเทวี

เกิดขึ้นแก่อนาถบิณฑิกเศรษฐีผู้ไม่ทำบาปทำแต่บุญไว้แล้ว







(สุกรทั้งหลายไม่เห็นอุบายจึงเข้าไปหาดาบสโพธิสัตว์ไหว้แล้ว จึงกล่าวว่า)

{๔๕๔} [๑๐๓] พวกข้าพเจ้าประมาณ ๓๐ ตัว

ได้อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วมณีถึง ๗ ปี

ได้ปรึกษากันว่า พวกเราจะทำลายประกายของแก้วมณี

{๔๕๕} [๑๐๔] แก้วมณีกลับผ่องใสยิ่งขึ้น

ตลอดเวลาที่พวกข้าพเจ้าเสียดสีมันอยู่

บัดนี้ พวกข้าพเจ้าขอถามถึงกิจนี้

ท่านเข้าใจกิจนี้อย่างไรในเรื่องนี้