Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 58 หน้าที่ 297

เล่ม มมร. 58 หน้า 297 ข้อ 460 461 462
๗. ลาภครหิกชาดก วิธีการหลอกลวง [๔๖๐] ไม่ใช่คนบ้าทำเป็นเหมือนคนบ้า ไม่ ใช่คนส่อเสียดก็ทำเป็นเหมือนคนส่อเสียด ไม่ใช่นักฟ้อนรำก็ทำเป็นเหมือนนักฟ้อนรำ ไม่ใช่คนตื่นข่าวก็ทำเป็นเหมือนคนตื่นข่าว ย่อมจะได้ลาภในคนผู้หลงใหลทั้งหลาย นี้ เป็นคำสั่งสอนสำหรับท่าน [๔๖๑] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ น่าติเตียนความ ประพฤตอันเป็นเหตุให้ได้ยศและทรัพย์โดย ทำชื่อเสียงให้ตกไป หรือโดยไม่เป็นธรรม. [๔๖๒] อนึ่ง ถ้าบุคคลจะถือเอาบาตรออกไป บวชเสีย ความเป็นอยู่นี้แล ประเสริฐกว่า การแสวงหาโดยอธรรม. จบ ลาภครหิกชาดกที่ ๗ อรรถกถาลาภครหิกชาดกที่ ๗ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุสัทธิวิหาริกของพระสารีบุตรเถระ จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า นานุมฺมตฺโต ดังนี้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka