พระไตรปิฏก

(ดาบสโพธิสัตว์บอกแก่สุกรเหล่านั้นว่า)

{๔๕๖} [๑๐๕] แก้วไพฑูรย์นี้บริสุทธิ์งามผ่องใส

ไม่มีใครสามารถจะทำลายรัศมีของแก้วไพฑูรย์นั้นให้เสียหายได้

สุกรทั้งหลาย พวกท่านจงพากันหนีไปเถิด







(โคมหาโลหิตโพธิสัตว์ได้กล่าวกับโคจูฬโลหิตผู้น้องว่า)

{๔๕๗} [๑๐๖] เจ้าอย่าปรารถนาเป็นเช่นสุกรสาลูกะเลย

เพราะสุกรสาลูกะนี้กินอาหารที่ทำให้เดือดร้อน

เจ้าอย่าทะเยอทะยานไปนัก จงกินต้นข้าวลีบเถิด

นั่นเป็นเหตุแห่งความเป็นผู้มีอายุยืน

{๔๕๘} [๑๐๗] อีกไม่นานนัก ข้าราชสำนักพร้อมกับบริวารนั้นจะเป็นแขกมาที่นี้

ตอนนั้นเจ้าจะเห็นสุกรสาลูกะถูกตีด้วยสากนอนตายอยู่

(พระศาสดาตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๔๕๙} [๑๐๘] ครั้นเห็นสุกรสาลูกะถูกฆ่าด้วยสากนอนตายถูกชำแหละอยู่

โคแก่ทั้ง ๒ ได้คิดว่า ต้นข้าวลีบของพวกเราเท่านั้นประเสริฐที่สุด







(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ได้ตรัสกับมาณพผู้เป็นศิษย์ว่า)

{๔๖๐} [๑๐๙] ไม่บ้าก็ทำเป็นเหมือนคนบ้า

ไม่ใช่คนส่อเสียดก็ทำเป็นเหมือนคนส่อเสียด