พระไตรปิฎก

ข้าแต่ท่านพราหมณ์ น่าติเตียนความ ประพฤติอันเป็นเหตุให้ได้ลาภและยศ โดย การทำชื่อเสียงให้ตกไปหรือโดยไม่เป็นธรรม. อนึ่ง หากจะถือบาตรออกไปบวชเสีย ความ เป็นอยู่นี้แล ประเสริฐกว่าการแสวงหาโดย ไม่เป็นธรรม. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยา วุตฺติ ได้แก่ การประพฤติ เลี้ยงชีพอันใด บทว่า วินิปาเตน คือ โดยการทำตนให้เสื่อมเสียไป. บทว่า อธมฺมจริยาย วา ได้แก่ ด้วยการประพฤติไม่เป็นธรรม และ ด้วยการกระทำอันไม่สม่ำเสมอ. อธิบายว่า ความประพฤติอันใด โดย ทำตนให้เสื่อมเสียด้วยการถูกฆ่า ถูกจองจำ และถูกติเตียนเป็นต้น และโดยประพฤติไม่เป็นธรรม ดังเราจะติเตียน คือนินทา ครหาความ ประพฤตินั้น และการได้ยศและทรัพย์ทั้งปวง เราไม่ต้องการความ ประพฤติเลี้ยงชีพอันนั้น. บทว่า ปตฺตมาทาย ได้แก่ ถือภาชนะ สำหรับเที่ยวภิกขาจาร. บทว่า อนาคาโร ปริพฺพเช ความว่า พึง เป็นบรรพชิตไม่มีเหย้าเรือนเที่ยวไป. และเป็นสัปบุรุษไม่ประพฤติ อธรรมด้วยกายทุจริตเป็นต้น. เพราะเหตุไร ? เพราะความเป็นอยู่แล ประเสริฐกว่าการแสวงหาโดยไม่เป็นธรรม. ด้วยบทว่า เอสาว ชีวิกา เสยฺยา ยา จาธมฺเมน เอสนา นี้ ท่านแสดงว่า การที่บรรพชิต