พระไตรปิฎก

๔. ชัมพูขาทกชาดก ว่าด้วยการสรรเสริญกันและกัน [๔๘๑] ใครนี่มีเสียงอันไพเราะเพราะพริ้ง อุดม กว่าสัตว์ผู้มีเสียงเพราะทั้งหลาย จับอยู่ที่กิ่ง ชมพู่ ส่งเสียงร้องไพเราะดุจลูกนกยูงฉะนั้น. [๔๘๒] กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดู ก่อนสหายผู้มีผิวพรรณคล้ายกับลูกเสือโคร่ง เชิญท่านบริโภคเถิด เรายอมให้แก่ท่าน. [๔๘๓] ดูก่อนบุคคลผู้สรรเสริญกันและกัน เราได้เห็นคนพูดมุสา คือ กาผู้เคี้ยวกินของ ที่คนอื่นตายแล้ว และสุนัขจิ้งจอกผู้กิน ซากศพ มาประชุมกันนานมาแล้ว. จบ ชัมพูขาทกชาดกที่ ๔ อรรถกถาชัมพูขาทกชาดกที่ ๔ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ พระเทวทัตกับพระโกกาลิกะ จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า โกยํ วินฺทุสฺสโร วคฺคุ ดังนี้.