Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 149

<< | หน้าที่ 149 | >>
{๔๗๗} [๑๒๖] ข้าพระองค์เป็นทูตของกาเหล่านั้น

ถูกพญากาส่งมา จึงได้มา ณ ที่นี้

ข้าพระองค์จะกระทำความจงรักภักดีต่อเจ้านาย

จึงได้จิกจมูกคนเชิญเครื่องเสวยให้เป็นแผล

สุปัตตชาดกที่ ๒ จบ


๓. กายนิพพินทชาดก (๒๙๓)


ว่าด้วยความเบื่อหน่ายร่างกาย


(ฤๅษีโพธิสัตว์เมื่อจะเปล่งอุทาน จึงกล่าวว่า)

{๔๗๘} [๑๒๗] เมื่อเราถูกโรคภัยอย่างใดอย่างหนึ่งเบียดเบียนอยู่

ได้รับทุกข์อย่างแรงกล้า

ร่างกายนี้จักซูบซีดโดยฉับพลัน

เหมือนดอกไม้ตกอยู่ที่ทรายกลางแดด

{๔๗๙} [๑๒๘] ร่างกายอันไม่น่าพอใจกลับเป็นสิ่งที่น่าพอใจ

ไม่สะอาดกลับเข้าใจว่าเป็นสิ่งที่สะอาด

เต็มไปด้วยซากศพนานาชนิด

ปรากฏเป็นที่น่าพอใจแก่ผู้ไม่เห็นความจริง

{๔๘๐} [๑๒๙] น่าติเตียนนัก ร่างกายอันเปื่อยเน่า กระสับกระส่าย

น่าเกลียด ไม่สะอาด มีความเจ็บป่วยเป็นธรรมดา

ที่หมู่สัตว์พากันมัวเมาหมกมุ่นอยู่

แล้วทำทางที่จะเข้าถึงสุคติให้เสื่อม

กายนิพพินทชาดกที่ ๓ จบ


๔. ชัมพุขาทกชาดก (๒๙๔)


ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกอยากกินลูกหว้า


(สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งต้องการจะลวงกากินลูกหว้าแสร้งสรรเสริญกาว่า)


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka