พระไตรปิฎก

ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติในพระนคร พาราณสี พระโพธิสัตว์บังเกิดเป็นรุกขเทวดาอยู่ที่ต้นละหุ่ง ในบริเวณ บ้านแห่งหนึ่ง. ในกาลนั้น ชาวบ้านลากโคแก่ซึ่งตายในบ้านนั้น ไป ทิ้งที่ป่าละหุ่งใกล้ประตูบ้าน. มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งมากินเนื้อของโค แก่ตัวนั้น. มีกาตัวหนึ่งบินมาจับอยู่ที่ต้นละหุ่งเห็นดังนั้นจึงคิดว่า ถ้า กระไรเรากล่าวคุณกถาอันไม่มีจริงของสุนัขจิ้งจอกตัวนี้แล้วจะได้กิน เนื้อ จึงกล่าวคาถาที่หนึ่งว่า :- ข้าแต่พระยาเนื้อ ร่างกายของท่านเหมือน ร่างกายโคอุสุภราช ความองอาจของท่าน เหมือนดังราชสีห์ ข้าพเจ้าขอนอบน้อม แก่ท่าน ทำอย่างไรข้าพเจ้าจึงจักได้อาหารสัก หน่อย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นโม ตฺยตฺถุ อันเป็น นโม เต อตฺถุ แปลว่า ขอนอบน้อมแด่ท่าน. สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่สองว่า :- กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดูก่อน กาผู้มีสร้อยคองามดุจนกยูง เชิญท่านลงจาก ต้นละหุ่งมากินเนื้อให้สบายเถิด. บรรดาบทเหล่านั้น ด้วยบทว่า อิโต ปริยาท นี้ สุนัขจิ้งจอก กล่าวว่า ท่านลงจากต้นละหุ่ง คือมาจากต้นละหุ่งนี้จนถึงเรา แล้วจง