พระไตรปิฎก

๖. สมุททชาดก ว่าด้วยสมุทรสาคร [๔๘๗] ใครนี้หนอมาเที่ยววนเวียนอยู่ในน้ำ ทะเลอันเค็ม ย่อมห้ามปลาและมังกร ทั้งหลาย และย่อมเดือดร้อนในกระแสน้ำ ที่มีคลื่น. [๔๘๘] ข้าพเจ้าเป็นนกชื่อว่าอนันตปายี ปรากฏ ไปทั่วทิศว่า เป็นผู้ไม่อิ่ม เราปรารถนาจะดื่ม น้ำในมหาสมุทรสาครใหญ่ ว่าแม่น้ำทั้งหลาย. [๔๘๙] สมุทรสาครนี้พร่องก็ดี เต็มเปี่ยมอยู่ก็ดี ใคร ๆ จะดื่มน้ำในสมุทรสาครนั้น ก็หาพร่อง ไปไม่ ได้ยินมาว่า สาครอันใคร ๆ ไม่อาจ จะดื่มกินให้หมดสิ้นไปได้. จบ สมุททชาดกที่ ๖ อรรถกถาสมุททชาดกที่ ๖ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระมหาวิหารเชตวัน ทรงปรารภ พระอุปนันทเถระ จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า โก นฺวายํ ดังนี้. ได้ยินว่า พระอุปนันทะนั้นบริโภคมาก มีความทะเยอ- ทะยานมาก ใคร ๆ ไม่อาจให้พระอุปนันทะนั้นอิ่มหนำแม้ด้วยปัจจัย