พระไตรปิฎก

แน่ะดบสโกง ท่านได้พูดไว้อย่างนี้ ว่า ชัยชนะจักมีแก่พวกพระเจ้ากาลิงคราชผู้ สามารถย่ำยีบุคคลที่ใคร ๆ ย่ำยีไม่ได้ ความ ปราชัยไม่ชนะจักมีแก่พวกพระเจ้าอัสสกะ ชนทั้งหลายผู้ซื่อตรงย่อมไม่พูดเท็จ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อสยฺหสาหินํ ได้แก่ ผู้สามารถ เพื่อย่ำยีบุคคลที่ใคร ๆ ย่ำยีไม่ได้ คือย้ำยีได้ยาก. บทว่า อิจฺเจวํ เต ภาสิตํ ความว่า ดูก่อนดาบสโกง ท่านรับเอาค่าจ้างแล้วพูดอย่างนี้ กะพระราชาผู้พ่ายแพ้ว่า จักชนะและพูดกะพระราชาผู้ชนะว่าจักแพ้. บทว่า น อุชุภูตา ความว่า ชนเหล่าใดเป็นผู้ซื่อตรงด้วยกาย วาจา และใจ ชนเหล่านั้นย่อมไม่พูดเท็จอย่างนี้. พระเจ้ากาลิงคราชนั้น เมื่อด่าพระดาบสอย่างนี้ แล้วก็เสด็จ หนีไปยังพระนครของพระองค์ ไปอาจที่จะเหลียวมามองดู. แต่นั้น เมื่อล่วงไป ๒-๓ วัน ท้าวสักกะได้เสด็จมายังที่บำรุงของพระดาบส. พระดาบสเมื่อจะทูลกับท้าวเธอ จึงกล่าวคาถาที่ ๓ ว่า :- ข้าแต่ท้าวสักกะ เทวดาทั้งหลายยัง ประพฤติล่วงมุสาวาทอีกหรือ พระองค์ควร กระทำถ้อยคำให้จริงแต่แน่นอนมิใช่หรือ ข้า แต่ท้าวมั่ฆวาฬผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน พระ- องค์ทรงอาศัยเหตุอะไรหรือ จึงได้ตรัสมุสา.