พระไตรปิฏก

(ท้าวสักกะทรงสดับดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๕๐๕} [๔] พราหมณ์ ท่านเคยฟังมาแล้วมิใช่หรือ เขากล่าวกันว่า

เทวดาทั้งหลายกีดกันความบากบั่นของคนไว้ไม่ได้

การฝึกตนก็ดี ความตั้งใจไว้อย่างมั่นคงก็ดี

ความมีใจไม่แตกแยกก็ดี ความไม่ท้อถอยก็ดี

การรุกในเวลาที่ควรรุกก็ดี ความเพียรอันมั่นคงก็ดี

ความบากบั่นของคนก็ดี ได้มีแก่พระเจ้าอัสสกะ

เพราะเหตุนั้นแหละ ชัยชนะจึงได้มีแก่พระเจ้าอัสสกะ







(พระราชาโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่พระโอรสว่า)

{๕๐๖} [๕] ผู้ใดเมื่อให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ไม่ให้ในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็หาเพื่อนช่วยเหลือไม่ได้

{๕๐๗} [๖] ผู้ใดเมื่อไม่ให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ให้ทานในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็ได้เพื่อนที่จะช่วยเหลือ

{๕๐๘} [๗] การแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องผูกพันกันฉันมิตร

ในชนทั้งหลายผู้ไม่เป็นพระอริยะ โอ้อวด ย่อมจะไร้ผล

ส่วนการแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องเป็นต้นนั้นแม้เล็กน้อย

ซึ่งบุคคลกระทำแล้วในชนทั้งหลาย ผู้เป็นพระอริยะ

ซื่อตรงและคงที่ ย่อมมีผลมาก