พระไตรปิฎก

๓. เอกราชชาดก คุณธรรมคือขันติและตบะ [๕๑๐] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเอกราช พระองค์ เสวยกามคุณอันบริบูรณ์อย่างยิ่งในกาลก่อน มาบัดนี้ พระองค์ถูกโยนลงในบ่ออีนขรุขระ เหตุไรจึงมิได้ละพระฉวีวรรณและพระกำลัง กายที่มีอยู่แต่เก่าก่อนเสียเลย. [๕๑๑] ข้าแต่พระเจ้าทุพภิเสน ขันติและตบะ เป็นคุณธรรมที่หม่อมฉันปรารถนามาแต่เดิม แล้ว บัดนี้ หม่อมฉันได้สิ่งปรารถนานั้นแล้ว เหตุไรจะพึงละฉวีวรรณและกำลังกายที่มีอยู่ แต่เก่าก่อนเสียเล่า. [๕๑๒] ข้าแต่พระองค์ผู้เปรื่องยศ มีปัญญาญาณ ทนทานได้เป็นพิเศษ ได้ทราบมาว่า กิจที่ควร ทำทุกอย่าง หม่อมฉันทำให้สำเร็จแล้ว ทั้ง ได้ยศอันยิ่งใหญ่อันมีในกาลก่อน หม่อมฉัน จึงไม่ละฉวีวรรณและกำลังกายที่มีอยู่แต่เก่า ก่อน.