พระไตรปิฎก

มนุษยโลกเหล่านี้ ย่อมทำข้าพเจ้าให้เดือด ร้อน พวกเด็กชาวบ้านผู้ไม่มีพิษฤทธิ์เดช พากันสาปแช่งว่า เราผู้มีพิษร้ายว่าเป็นสัตว์ กินกบกินเขียด และว่าเป็นสัตว์น้ำ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตาปยนฺติ แปลว่า ย่อมทำให้ ลำบาก. บทว่า มณฺฑูกภกฺขา อุทกนฺตเสวี ความว่า พวกเด็ก ชาวบ้านผู้ไม่มีพิษฤทธิ์เดชเหล่านั้นกล่าวกันว่า สัตว์กินกบกินเขียด และว่าเป็นสัตว์น้ำ สาปแช่งคือคำว่าเราซึ่งเป็นผู้มีพิษร้าย. มหาทัททรนาคผู้พี่ได้ฟังคำของจุลลทัททรนาคผู้น้องนั้นแล้ว จึงได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :- บุคคลถูกขับไล่จากแว่นแคว้นของตน ไปอยู่ยังถิ่นอื่น ควรทำฉางใหญ่ไว้ เพื่อเก็บ คำหยาบคายทั้งหลาย. บุคคลอยู่ในหมู่ชนผู้ไม่รู้จักตน ไม่ ควรทำการถือตัวในที่ที่ไม่มีคนรู้จักตน โดย ชาติหรือโดยวินัย. บุคคลผู้มีปัญญาแม้เปรียบเสมอด้วยไฟ เมื่อไปอยู่ต่างถิ่นไกลพึงอดทน แม้คำขู่ ตะคอกของทาส.