พระไตรปิฏก

(นาคจูฬทัททระอดทนความดูหมิ่นไม่ได้ จึงพูดกับนาคผู้เป็นพี่ชายว่า)

{๕๑๔} [๑๓] เจ้าพี่ทัททระ วาจาอันหยาบคายในมนุษยโลกเหล่านี้

ทำให้หม่อมฉันเดือดร้อน

พวกเด็กชาวบ้านไม่มีพิษนี้ ด่าหม่อมฉันผู้มีพิษร้ายว่า

พวกสัตว์กินกบกินเขียด พวกสัตว์น้ำ

(นาคมหาทัททรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๕๑๕} [๑๔] บุคคลผู้ถูกขับไล่จากบ้านเมืองของตนไปอยู่ถิ่นอื่น

พึงสร้างฉางใหญ่ไว้เก็บคำพูดที่หยาบคาย

{๕๑๖} [๑๕] สถานที่ใด ประชาชนไม่รู้จักสัตว์โดยชาติ หรือโดยวินัย

สถานที่นั้น เขาเมื่ออยู่ในกลุ่มชนที่ไม่มีใครรู้จักเลย ไม่ควรมีมานะ

{๕๑๗} [๑๖] ผู้มีปัญญาแม้จะเปรียบด้วยไฟป่า เมื่ออยู่ยังต่างถิ่น

ก็ควรอดทนถ้อยคำคุกคามแม้ของผู้เป็นทาส







(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกับอาจารย์ว่า)

{๕๑๘} [๑๗] ขึ้นชื่อว่าสถานที่ลับสำหรับกระทำกรรมชั่วไม่มีอยู่ในโลก

ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ในป่าก็ยังมีคนเห็น

คนพาลสำคัญอยู่ว่า กรรมชั่วนั้นเราได้ทำในสถานที่ลับ

{๕๑๙} [๑๘] ข้าพเจ้าไม่พบสถานที่ลับ แม้สถานที่ว่างก็ไม่มี

ในสถานที่ใด ข้าพเจ้ายังไม่รู้ว่าว่าง

แม้สถานที่นั้น ก็ไม่ว่างจากข้าพเจ้า