พระไตรปิฎก

๔. โลหกุมภีชาดก ว่าด้วยสัตว์นรกในโลหกุมภี [๕๕๔] เมื่อโภคะทั้งหลายมีอยู่ เราทั้งหลาย ไม่ได้ให้ทาน ไม่ได้ทำที่พึ่งให้แก่ตน เราจึง มีชีวิตเป็นอยู่ได้แสนยาก. [๕๕๕] เมื่อเราทั้งหลายหมกไหม้อยู่ในนรก ตลอดหกหมื่นปีบริบูรณ์โดยประการทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักปรากฏ. [๕๕๖] ดูก่อนชาวเราเอ๋ย ที่สุดไม่มี ที่สุดจัก มีแต่ที่ไหน ที่สุดจักไม่ปรากฏ ดูก่อนท่าน ผู้นิรทุกข์ เพราะในกาลนั้นทั้งเราและท่าน ได้กระทำบาปกรรมไว้มาก. [๕๕๗] เราไปจากที่นี้ ได้กำเนิดมนุษย์พอรู้จัก ภาษาแล้ว จักเป็นคนสมบูรณ์ไปด้วยศีล จักทำกุศลให้มากทีเดียว. จบ โลหกุมภีชาดกที่ ๔ อรรถกถาโลหกุมภีชาดกที่ ๔ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ พระเจ้าโกศล จึงตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า ทุชฺชีวิตม- ชีวิมฺหา ดังนี้.