พระไตรปิฎก

บรรดาสัตว์เหล่านั้น คาถาของสัตว์ที่กล่าวแต่ สุ อักษรแล้วจะกล่าว ต่อไปมีดังนี้ว่า :- เมื่อเราทั้งหลายหมกไหม้อยู่ในนรก ตลอดหกหมื่นปีบริบูรณ์ โดยประหารทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักปรากฏ. คาถาของสัตว์ที่กล่าวแต่ น อักษร แล้วจะกล่าวต่อไป มีดังนี้ว่า ดูก่อนชาวเราเอ๋ย ที่สุดไม่มี ที่สุดจัก มีแต่ที่ไหน ที่สุดจักไม่ปรากฏ ดูก่อนท่าน ผู้นิรทุกข์ เพราะในกาลนั้น ทั้งเราและท่าน ได้กระทำบาปกรรมไว้มาก. คาถาของสัตว์ผู้ที่กล่าวแต่ โส อักษร แล้วจะกล่าวต่อไป มีดังนี้ว่า :- เรานั้นไปจากที่นี้ ได้กำเนิดมนุษย์รู้ ภาษาแล้ว จักเป็นคนสมบูรณ์ด้วยศีล จัก ทำกุศลให้มากทีเดียว. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทุชฺชีวิตํ ความว่า เมื่อประพฤติ ทุจริต ๓ อยู่ ชื่อว่าย่อมเป็นอยู่ชั่ว คือเป็นอยู่ลามก. แม้สัตว์นั้น ก็หมายเอาความเป็นอยู่ชั่วนั้นนั่นแหละจึงกล่าวว่า มีชีวิตเป็นอยู่