พระไตรปิฎก

เออก็หญ้าจะมีประโยชน์อะไรแก่พระองค์ ขอพระองค์โปรดอย่าทรง ตรัสพร่ำเพ้อเอาหญ้าเป็นเหตุเลย. พระราชาทรงสดับดังนั้น จึงตรัสคาถาที่ ๒ ว่า :- ฉัตตฤๅษีผู้มีร่างกายสูงใหญ่ เป็นพรหม- จารี เป็นพหูสูต มาอยู่ ณ ที่นี้ เขาลักทรัพย์ ของเราจนหมด แล้วใส่หญ้าไว้ในตุ่มแทน ทรัพย์แล้วหนีไป. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า พฺรหา แปลว่า สูง. คำว่า ฉตฺโต เป็นชื่อของพระฤๅษีนั้น. บทว่า สพฺพํ สมาทาย ได้แก่ ถือเอา ทรัพย์ทั้งหมด. ด้วยบทว่า นิกฺขิปฺป คจฺฉติ นี้ พระเจ้าพาราณสี เมื่อจะแสดงว่า ฉัตตฤๅษีใส่หญ้าในตุ่มแล้วหนีไป จึงตรัสอย่างนั้น. พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๓ ว่า :- การถือเอาทรัพย์ของตนไปหมด และ การไม่ถือเอาหญ้า เป็นกิจที่ผู้ปรารถนาเอา ของน้อยมาแลกของมาก พึงกระทำอย่างนั้น ฉัตตฤๅษีใส่หญ้าในตุ่มหนีไปแล้ว การร่ำไร รำพรรณในเรื่องนั้น จะมีประโยชน์อะไร. คำที่เป็นคาถานั้น มีความหมายดังนี้ :- การถือเอาทรัพย์อัน เป็นของพระราชบิดาไปทั้งหมด และการไม่ถือเอาหญ้าที่ไม่ควรจะเอา