พระไตรปิฏก

(พระราชาทรงสดับดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๖๔๓} [๑๔๒] ฉัตตฤๅษีนั้นมีร่างกายสูง เป็นพรหมจารี เป็นพหูสูต

มาแล้วที่นี้ ลักเอาทรัพย์ทั้งหมดของเราไป

ใส่หญ้าไว้ในตุ่มแทนแล้วหนีไป

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๖๔๔} [๑๔๓] ผู้ต้องการใช้หญ้ามีค่าน้อยแลกทรัพย์จำนวนมาก

ย่อมต้องกระทำอย่างนี้ คือ ถือเอาทรัพย์ของตน

แต่ไม่ถือเอาหญ้าซึ่งไม่ควรถือเอา

การพิไรรำพันในเรื่องนั้นจะมีประโยชน์อะไร

(พระราชาทรงสดับดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๖๔๕} [๑๔๔] คนมีศีลไม่กระทำเช่นนั้น

คนพาลทำเช่นนั้นเป็นปกติ

ทำไมหนอจะทำคนที่มีศีลไม่มั่นคง

ซึ่งเป็นคนทุศีลให้เป็นบัณฑิตได้







(เศรษฐีกรุงพาราณสีได้กล่าวกับดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๖๔๖} [๑๔๕] ข้าพเจ้ามิได้ถวายตั่ง น้ำดื่ม

และโภชนาหารแด่พระคุณเจ้า

ท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์

ขอพระคุณเจ้าจงยกโทษให้ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเห็นโทษนั้นอยู่

(พระดาบสโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๖๔๗} [๑๔๖] อาตมามิได้ติดใจ มิได้โกรธเคือง

และมิได้มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย

อนึ่ง แม้อาตมาก็ยังคิดคำนึงในใจอยู่ว่า

หน้าที่ในตระกูลเป็นเช่นนี้แน่นอน