พระไตรปิฎก

๙. พาเวรุชาดก ว่าด้วยพวกเดียรถีย์เสื่อมลาภสักการะ [๖๕๔] เพราะยังไม่เห็นนกยูงซึ่งมีหงอน มี เสียงไพเราะ ชนทั้งหลายในพาเวรุรัฐ จึง พากันบูชากา ด้วยเนื้อและผลไม้. [๖๕๕] แต่เมื่อใด นกยูงผู้สมบูรณ์ไปด้วยเสียง มายังพาเวรุรัฐ เมื่อนั้น ลาภและสักการะ ของกาก็เสื่อมไป. [๖๕๖] พระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา ส่อง แสงสว่าง ยังไม่เสด็จอุบัติขึ้นเพียงใด ชน ทั้งหลาย ก็พากันบูชาสมณพราหมณ์เหล่าอื่น อยู่เป็นอันมากเพียงนั้น. [๖๕๗] แต่เมื่อใด พระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียง อันไพเราะ ได้ทรงแสดงธรรมแล้ว เมื่อนั้น ลาภและสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป. จบ พาเวรุชาดกที่ ๙