พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงประมวลอดีตนิทานมาแล้ว ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๖๕๔} [๑๕๓] เพราะยังไม่เห็นนกยูงที่มีหงอน มีเสียงอันไพเราะ

ประชาชนในแคว้นพาเวรุนั้นได้พากันบูชากาด้วยเนื้อและผลไม้

{๖๕๕} [๑๕๔] แต่เมื่อใดนกยูงที่มีเสียงไพเราะมายังแคว้นพาเวรุ

เมื่อนั้นลาภและสักการะของกาก็เสื่อมถอยไป

{๖๕๖} [๑๕๕] ตราบใดพระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา

ผู้ทำโลกให้สว่างไสวยังมิได้อุบัติขึ้น ตราบนั้น

ประชาชนก็พากันบูชาสมณะและพราหมณ์เหล่าอื่นจำนวนมาก

{๖๕๗} [๑๕๖] แต่เมื่อใดพระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงไพเราะทรงแสดงธรรม

เมื่อนั้นลาภสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป







(ท้าวสักกะเสด็จมายืนอยู่ในอากาศ ได้ตรัสกับวิสัยหเศรษฐีโพธิสัตว์ว่า)

{๖๕๘} [๑๕๗] ท่านวิสัยหเศรษฐี เมื่อก่อนท่านได้ให้ทาน

ก็เมื่อท่านให้ทานอยู่อย่างนั้น โภคะทั้งหลายของท่าน

ก็สิ้นไปเป็นธรรมดา ตั้งแต่นี้ไป ถ้าท่านจะไม่พึงให้ทาน

โภคะทั้งหลายของท่านผู้งดให้ทานก็จะพึงดำรงอยู่

(วิสัยหเศรษฐีโพธิสัตว์ได้ฟังแล้ว จึงกล่าวว่า)

{๖๕๙} [๑๕๘] ท้าวสหัสสเนตร พระอริยะทั้งหลายกล่าวอนารยธรรมว่า

เป็นกิจที่อริยชนหรือแม้คนยากจนไม่ควรทำ

ท่านจอมชน เราพึงสละศรัทธาเพราะเหตุแห่งการบริโภคทรัพย์ใด

ขอทรัพย์นั้นอย่าพึงเกิดแก่เราเลย