พระไตรปิฎก

๖. เกสวชาดก ความคุ้นเคยเป็นรสอันยอดเยี่ยม [๖๘๒] เป็นอย่างไรหนอ เกสวดาบสผู้มีโชค ของข้าพเจ้าทั้งหลาย จึงละพระเจ้าพาราณสี ผู้เป็นจอมมนุษย์ ซึ่งสามารถให้สำเร็จประ- สงค์ทุกประการ แล้วมายินดีอยู่ในอาศรม ของกัปปดาบส. [๖๘๓] ดูก่อนนารทอำมาตย์ สิ่งอันน่ารื่นรมย์ ใจซึ่งยังประโยชน์ให้สำเร็จมีอยู่ หมู่ไม้อัน น่ารื่นรมย์ใจมีอยู่ ถ้อยคำอันเป็นสุภาษิตของ กัปปดาบส ยังอาตมาให้ยินดี. [๖๘๔] พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสุกสาลีที่ปรุงด้วย เนื้อสะอาด ไฉนข้าวฟ่างและลูกเดือยอันหา รสมิได้ จึงทำให้พระคุณเจ้ายินดีได้เล่า. [๖๘๕] ของบริโภคจะดีหรือไม่ดีก็ตาม จะน้อย หรือมากก็ตาม บุคคลใดคุ้นเคยกันแล้ว จะ พึงบริโภค ณ ที่ใด การบริโภค ณ ที่นั้นแหละ