พระไตรปิฎก

เธอจงไปฟังข่าวคราวของเกสวดาบสดูทีเถิด. นารทอำมาตย์นั้นไปแล้ว ได้เห็นเกสวดาบสนั้นหายโรคแล้ว จึงกล่าวว่า ท่านผู้เจริญ พระเจ้า พาราณสีทรงพาแพทย์ ๕ ตระกูลมาปรนนิบัติ ไม่อาจทำท่านให้หาย โรค กัปปดาบสปรนนิบัติท่านอย่างไร? แล้วกล่าวคาถาที่ ๑ ว่า :- เป็นอย่างไรหนอ เกสวดาบสผู้มีโชค จึงละพระเจ้าพาราณสีผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้ทำ ความประสงค์ทั้งปวงให้สำเร็จได้ มายินดีอยู่ ในอาศรมของกัปปดาบส. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มนุสฺสินฺทํ ได้แก่ พระเจ้า พาราณสีผู้เป็นจอมแห่งมนุษย์. บทว่า กถํ นุ ภควา เกสี ความว่า เพราะอุบายอะไรหนอ เกสวดาบสผู้มีโชคของพวกเรารูปนี้ จึงยินดี อยู่ในอาศรมของกัปปดาบส. นารทอำมาตย์ทำทีเสมือนเจรจากับคน อื่น ถามถึงเหตุในความยินดียิ่งของเกสวดาบส ด้วยประการอย่างนี้. เกสวดาบสได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๒ ว่า :- ดูก่อนนารทอำมาตย์ สิ่งอันน่ารื่นรมย์ ใจซึ่งยังประโยชน์ให้สําเร็จมีอยู่ หมู่ไม้อัน ทําใจให้รื่นรมย์มีอยู่ แต่ถ้อยคำอันเป็น สุภาษิตของกัปปดาบส ย่อมทําให้เราอภิรมย์ ยินดี.