พระไตรปิฏก

{๖๘๒} [๑๘๑] ทำไมหนอ เกสวดาบสผู้มีโชคจึงได้ละพระเจ้ากรุงพาราณสี

ผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้ยังความประสงค์ทั้งปวงให้สำเร็จได้

กลับมายินดีอยู่ในอาศรมของกัปปดาบส

(เกสวดาบสกล่าวว่า)

{๖๘๓} [๑๘๒] ท่านนารทอำมาตย์ สถานที่อันน่ารื่นรมย์

ซึ่งให้สำเร็จประโยชน์ได้มีอยู่ หมู่ไม้อันน่ารื่นรมย์ใจก็มีอยู่

แต่ถ้อยคำอันเป็นสุภาษิตของกัปปดาบส

ย่อมทำให้เรารื่นรมย์ยินดี

(นารทอำมาตย์กล่าวว่า)

{๖๘๔} [๑๘๓] พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสาลีสุก สะอาด ปรุงด้วยเนื้อ

เหตุไฉนข้าวฟ่างและลูกเดือยอันหารสชาติมิได้

จึงทำให้พระคุณเจ้าพอใจ

(เกสวดาบสกล่าวว่า)

{๖๘๕} [๑๘๔] โภชนะจะดีหรือไม่ดี จะน้อยหรือมากก็ตาม

บุคคลผู้มีความคุ้นเคยกันบริโภคในที่ใด

โภชนะที่บริโภคแล้วในที่นั้น เป็นของดีทั้งนั้น

เพราะรสทั้งหลายมีความคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง







(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสกับยักษ์ว่า)

{๖๘๖} [๑๘๕] วันนี้ท่านที่ถือพะเนินเหล็กล้วน ๆ ใหญ่เหลือประมาณ

ยืนอยู่กลางอากาศ ถูกเขาแต่งตั้งมาเพื่อคุ้มครองรักษาข้าพเจ้า

หรือว่าพยายามจะฆ่าข้าพเจ้า