พระไตรปิฎก

ฉันถามแล้ว ขอท่านจงบอกข้อนั้นแก่ฉัน ด้วย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อรญฺา คามมาคมฺม ความว่า ข้าแต่พ่อ ฉันจากป่านี้ไปยังถิ่นมนุษย์ เพื่อจะอยู่ ถึงบ้านที่อยู่แล้ว จะกระทำอะไร. ลำดับนั้น บิดาเมื่อจะให้โอวาทแก่บุตรนั้น จึงกล่าวคาถา ๓ คาถาว่า :- ลูกเอ๋ย ผู้ใดพึงคุ้นเคยกะเจ้าก็ดี พึง อดทนความคุ้นเคยของเจ้าได้ก็ดี เชื่อถือ คำพูดของเจ้าก็ดี งดโทษให้เจ้าก็ดี เจ้าไป จากที่นี้แล้วจึงคบหาผู้นั้นเถิด. ผู้ใดไม่มีกรรมชั่วด้วยกาย วาจาและ ใจ เจ้าไปจากที่นี้แล้วจงคบหาผู้นั้น ทำตน ให้เหมือนบุตรผู้เกิดจากอกของผู้นั้นเถิด. ลูกเอ๋ย คนที่มีจิตเหมือนน้ำย้อมขมิ้น มีจิตกลับกลอก รักง่ายหน่ายเร็ว เจ้าอย่า คบที่คนเช่นนั้นเลย ถึงหากว่าพื้นชมพูทวีป ทั้งสิ้นจะไม่มีมนุษย์ก็ตาม.