Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 196

<< | หน้าที่ 196 | >>
(ดาบสผู้เป็นบิดาตอบว่า)

{๖๙๑} [๑๙๐] ลูกรัก ผู้ใดพึงทำให้ลูกเบาใจ

อดทนความคุ้นเคยของลูกได้

เชื่อฟังและอดกลั้นถ้อยคำของลูกได้

ลูกไปจากที่นี้แล้ว จงคบผู้นั้น

{๖๙๒} [๑๙๑] ผู้ใดไม่กระทำความชั่วทางกาย วาจา ใจ

ลูกไปจากที่นี้แล้ว จงดำรงตนอยู่เหมือนลูกในไส้คบผู้นั้นเถิด

{๖๙๓} [๑๙๒] คนที่มีจิตกลับกลอกเหมือนลิง

รักง่ายหน่ายเร็วดุจผ้าที่ย้อมด้วยขมิ้น

ลูกรัก ถึงแม้ว่าพื้นชมพูทวีปทั้งสิ้นจะไร้มนุษย์

ลูกก็อย่าคบคนเช่นนั้นเลย

อรัญญชาดกที่ ๘ จบ


๙. สันธิเภทชาดก (๓๔๙)


ว่าด้วยการทำลายมิตรไมตรี


(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสกับนายสารถีว่า)

{๖๙๔} [๑๙๓] นายสารถี สัตว์ตัวเมียทั้ง ๒ ตัวไม่เหมือนกัน

และอาหารก็ไม่เหมือนกัน

ต่อมาภายหลัง เจ้าสุนัขจิ้งจอกชั่วนี้ยุให้แตกสามัคคีกัน

ดูเถิด เรื่องที่เราคิดถูกต้องพียงใด

{๖๙๕} [๑๙๔] ฝูงสุนัขจิ้งจอกพากันกินโคอุสภะ

และราชสีห์ เพราะคำส่อเสียดใด

คำส่อเสียดนั้น จึงเป็นไปถึงตัดมิตรไมตรี

เพราะเนื้อเป็นเหตุ เหมือนดาบอันคมกริบ


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka