พระไตรปิฎก

ตีกลองบวงสรวงแล้วเสด็จไปรบ. ครั้งนั้น ยักษ์ตนหนึ่งชื่ออัชชิสกตะ มาควักพระเนตรเบื้องขวาของพระเจ้าพาราณสีนั้นแล้วก็ไป. เวทนา ใหญ่หลวงเกิดขึ้นแล้ว ท้าวเธอได้รับเวทนา จึงเสด็จไปบรรทม หงายบนอาสนะที่เขาปูลาดไว้ ณ โคนต้นไทร. ขณะนั้น แร้งตัวหนึ่ง คาบเอากระดูกชิ้นหนึ่งซึ่งมีปลายคมกริบ มาจับอยู่บนยอดไม้ กินเนื้อ หมดแล้วทิ้งกระดูกลงมา ปลายกระดูกลอยมาตกลงที่พระเนตรซ้าย ของพระราชา ทำพระเนตรทั้งสองแตกไปเหมือนหลาวเหล็กแทง ฉะนั้น. ขณะนั้น ท้าวเธอจึงกำหนดได้ถึงถ้อยคำของพระโพธิสัตว์. พระองค์จึงทรงบ่นเพ้อว่า อาจารย์ของเรากล่าวไว้ว่า สัตว์เหล่านี้ ย่อมเสวยวิบากอันสมควรแก่กรรม เหมือนบุคคลเสวยผลอันสมควร แก่พืช ดังนี้ เห็นจะเป็นเหตุนี้จึงกล่าวไว้ แล้วได้กล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- ปาจารย์ได้กล่าวคำรดไว้ว่า ท่านอย่า ได้ทำบาปกรรมที่ทำแล้วจะทำให้เดือดร้อน ในภายหลัง คำนั้นเป็นคำสอนของอาจารย์ เรา. ปิงคิยปุโรหิตนั้น มาบ่นเพ้อแสดงต้น ไทรนี้ว่า มีกิ่งแผ่ไพศาล มีเดชานุภาพ สามารถให้ความชนะได้ เราได้ให้ฆ่ากษัตริย์