พระไตรปิฎก

หม่อมฉันผู้เดียวที่ตัดความเจริญ กระทำ ความผิดต่อพระเจ้ามหาปตาปะ ข้าแต่สมมติ- เทพ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดปล่อยธรรม- ปาลกุมารนั้นเสียเถิด โปรดรับสั่งให้ตัดเท้า ของหม่อมฉันเถิด. อธิบายในคาถาที่ ๒ นั้น พึงทราบโดยนัยคาถาแรกนั่นแล. ฝ่ายพระราชาทรงสั่งบังคับเพชฌฆาตอีก. นายเพชฌฆาตนั้น ได้ตัดเท้าทั้งสองขาด. พระนางจันทาเทวีถือเอาปลายเท้าใส่ไว้ในพก มีโลหิตโซมกาย ทรงร่ำไห้กราบทูลว่า ข้าแต่พระเจ้ามหาปตาปะผู้เป็น พระสวามี ทารกชื่อว่ามีมือและเท้าอันพระองค์ให้ตัดแล้ว อันมารดา จำต้องเลี้ยงดูมิใช่หรือ หม่อมฉันจักรับจ้างเลี้ยงบุตรของหม่อมฉัน ขอ พระองค์จงประทานบุตรนั่นแก่หม่อมฉันเถิด. นายเพชฌฆาตกราบ- ทูลถามว่า ข้าแต่สมมติเทพ ข้าพระองค์กระทำตามพระราชอาชญาแล้ว กิจของข้าพระองค์เสร็จแล้วหรือ ? พระราชาตรัสว่า ยังไม่เสร็จก่อน. นายเพชฌฆาตกราบทูลว่า เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าพระองค์จะทำอะไร. พระราชาตรัสว่า จงตัดศีรษะธรรมปาลกุมารนี้. ลำดับนั้น พระนาง- จันทาเทวี จึงกล่าวคาถาที่ ๓ ว่า :- หม่อมฉันผู้เดียวที่ตัดความเจริญ กระทำ ความผิดต่อพระเจ้ามหาปตาปะ ข้าแต่สมมติ- เทพ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดปล่อยธรรม-