พระไตรปิฎก

เรียนศิลปะทุกอย่างในเมืองตักกศิลาเสร็จแล้ว กลับไปเมืองพาราณาสี แสดงให้พระราชา ทอดพระเนตร. พระราชาได้ประทานตำแหน่ง ปุโรหิตแก่พระโพธิสัตว์นั้น พระโพธิสัตว์นั้นรักษาศีลห้า. ฝ่ายพระ- ราชาก็ทรงเคารพพระโพธิสัตว์นั้นทรงเห็นว่าเป็นผู้มีศีล. พระโพธิ- สัตว์นั้นคิดว่า พระราชาทรงเคารพเห็นว่าเราเป็นผู้มีศีล หรือทรง เห็นว่าเป็นผู้ประกอบการทรงจำสุตะไว้ได้. เรื่องทั้งปวงเหมือนเรื่อง ปัจจุบันนั่นแล. แต่ในที่นี้ พราหมณ์นั้นกล่าวว่า บัดนี้ เรารู้แล้วว่า ศีลเป็นใหญ่สำคัญว่าสุตะ. จึงได้กล่าวคาถา ๕ คาถานี้ว่า :- ข้าพระองค์ได้มีความสงสัยว่า ศิลประ- เสริฐหรือสุตะประเสริฐ ศีลนี่แหละประเสริฐ กว่าสุตะ ข้าพระองค์ไม่มีความสงสัยแล้ว. ชาติและวรรณะเป็นของเปล่า ได้สดับ มาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐที่สุด บุคคลผู้ไม่ ประกอบด้วยศีล ย่อมไม่ได้ประโยชน์เพราะ สุตะ. กษัตริย์และแพศย์ผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ไม่อาศัยธรรม ชนทั้งสองนั้น ละโลกนี้ไป แล้ว ย่อมเข้าถึงทุคติ. กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร์ คน