พระไตรปิฏก

{๗๕๙} [๖๖] ชาติและผิวพรรณเป็นของเปล่าประโยชน์

ทราบมาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐสุด

บุคคลไม่มีศีล มีเพียงสุตะเท่านั้น

ย่อมไม่มีความเจริญ

{๗๖๐} [๖๗] กษัตริย์ไม่ดำรงอยู่ในธรรม แพศย์ไม่อิงอาศัยธรรม

ชนทั้ง ๒ นั้นละโลกทั้ง ๒ ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ

{๗๖๑} [๖๘] กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร จัณฑาล และคนเทขยะ

ประพฤติธรรมในโลกนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในเทวโลก

{๗๖๒} [๖๙] พระเวทก็ตาม ชาติก็ตาม พวกพ้องก็ตาม

ไม่สามารถจะให้ยศและความสุขในสัมปรายภพได้

แต่ศีลของตนที่บริสุทธิ์แล้วเท่านั้น

นำความสุขมาให้ในสัมปรายภพ







(เศรษฐีชาวกรุงพาราณสีพูดกับคนทั้งหลายว่า)

{๗๖๓} [๗๐] บัณฑิตพึงรู้จักบุคคลผู้ไม่มีความละอาย

เกลียดชังความเป็นมิตร

กล่าวอยู่ว่า เราเป็นมิตรของท่าน

แต่ไม่เอื้อเฟื้อการงานที่เหมาะสมกับคำพูดว่า

บุคคลผู้นี้มิใช่มิตรของเรา

{๗๖๔} [๗๑] งานใดควรทำ พึงพูดถึงแต่งานนั้นเถิด

งานใดไม่ควรทำ ก็อย่าพูดถึงงานนั้นเลย

คนไม่ทำ เอาแต่พูด บัณฑิตย่อมรู้ทัน