พระไตรปิฎก

๔. ขัชโชปนกชาดก ว่าด้วยเห็นหิ่งห้อยว่าเป็นไฟ [๗๖๘] ใครหนอ เมื่อไฟมีอยู่ ยังเที่ยวแสวงหา ไฟอีก เห็นหิ่งห้อยในเวลากลางคืน ก็มา สำคัญว่าเป็นไฟ. [๗๖๙] บุคคลนั้น เอาจุรณโคมัยและหญ้าขยี้ ให้ละเอียดโปรยลงบนหิ่งห้อย เพื่อจะให้ เกิดไฟ ก็ไม่สามารถจะให้ไฟลุกได้ ด้วย ความสำคัญวิปริต ฉันใด. [๗๗๐] คนพาล ย่อมไม่ได้สิ่งที่ต้องประสงค์ โดยมิใช่อุบาย นมโคไม่มีที่เขาโค คนรีด นมโคจากเขาโค ย่อมไม่ได้นม ก็ฉันนั้น. [๗๗๑] ชนทั้งหลาย ย่อมบรรลุถึงประโยชน์ ด้วยอุบายต่าง ๆ คือด้วยการข่มศัตรู และ ด้วยการยกย่องมิตร. [๗๗๒] พระเจ้าแผ่นดินทั้งหลาย ย่อมครอบ- ครองแผ่นดินอยู่ได้ ก็ด้วยการได้อำมาตย์ผู้