พระไตรปิฏก

{๗๖๕} [๗๒] ผู้ใดไม่ประมาท ระแวงการทำลายมิตร

คอยจับผิดอยู่เสมอ ผู้นั้นหาใช่มิตรไม่

ส่วนผู้ใดผู้อื่นยุให้แตกกันมิได้ ไม่มีความระแวงในมิตรคนใด

อยู่อย่างปลอดภัยเหมือนบุตรที่นอนแนบอกมารดา

ผู้นั้นแหละนับว่าเป็นมิตรแท้

{๗๖๖} [๗๓] กุลบุตรเมื่อเห็นผลและอานิสงส์

เมื่อนำธุระ ๑ อันเป็นของบุรุษไปอยู่

ชื่อว่าย่อมบำเพ็ญฐานะที่ทำความปราโมทย์

และความสุขอันนำความสรรเสริญมาให้

{๗๖๗} [๗๔] บุคคลดื่มรสอันเกิดเพราะความสงัด

และรสแห่งความสงบชื่อว่าดื่มรสคือปีติในธรรม

ย่อมไม่มีความกระวนกระวาย ไม่มีบาป







(เทวดาคุกคามพระราชาแล้วกล่าวสอนด้วยการยกขัชโชปนปัญหาดังนี้ว่า)

{๗๖๘} [๗๕] ใครหนอ เมื่อไฟลุกโพลงอยู่ ยังเที่ยวแสวงหาไฟ

ได้เห็นหิ่งห้อยในยามราตรี กลับสำคัญว่าไฟ

{๗๖๙} [๗๖] เขาขยี้โคมัยและหญ้าให้เป็นจุรณ

แล้วเกลี่ยลงบนหิ่งห้อยนั้น

ก็ไม่อาจจะให้ไฟลุกโพลงได้

{๗๗๐} [๗๗] คนโง่เป็นดุจคนใบ้ แม้โดยอุบายไม่ถูกวิธีอย่างนี้ก็ไม่ได้ผล

เหมือนคนรีดนมจากเขาโคย่อมไม่ได้น้ำนม

๑ คำว่า ธุระ ในที่นี้ ได้แก่ ธุระ ๔ คือ ทาน ศีล ภาวนา มิตรภาพ ( ขุ.ชา.อ. ๔/๗๓/๔๑๕)