พระไตรปิฎก

ถามว่า พวกเจ้าแม้ได้รับความพินาศเห็นปานนี้ เพราะเหตุไรจึงไม่ เศร้าโศก. พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า บุคคลไม่พึงได้ความเจริญแม้แต่เล็ก น้อย ด้วยความเศร้าโศกและความร่ำไห้ พวกศัตรูรู้ว่าบุคคลนั้นเศร้าโศก ได้รับความ ทุกข์ ย่อมจะดีใจ. ส่วนบัณฑิตผู้ฉลาดในการวินิจฉัยความ ย่อมไม่สะทกสะท้านเพราะอันตรายที่จะเกิด ขึ้นไม่ว่าเมื่อไร พวกศัตรูได้เห็นหน้าบัณฑิต นั้น อันไม่เปลี่ยนแปลงเป็นเหมือนแต่ก่อน ย่อมเกิดความทุกข์. บุคคลพึงได้ประโยชน์ในที่ใด ด้วย ประการใด เช่น การร่ายมนต์ การปรึกษา ท่านผู้รู้ การกล่าววาจาอ่อนหวาน การให้ สินบน หรือการสืบวงศ์ตระกูล บัณฑิต พึงพากเพียรทำประโยชน์ในที่นั้น ด้วย ประการนั้น ๆ เถิด. ก็ในกาลใด บัณฑิตพึงรู้ว่าประโยชน์ นี้เราหรือคนอื่นไม่พึงได้รับ ในกาลนั้น ก็