พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โน เป็นเพียงนิบาต. อธิบายว่า เหตุอะไร ๆ ที่จะทำให้ฉันพ้นจากทุกข์นั้น ย่อมไม่มี. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :- ข้าแต่พระราชา เว้นสุจริตและวาจาที่ เป็นสุภาษิตเสีย เหตุอย่างอื่นจะป้องกันได้ ในเวลาจะตาย ไม่มีเลย ทรัพย์นอกนี้ก็ เหมือนกันนั่นแหละ. ชนเหล่าใดเข้าไปผูกเวรว่า คนนี้ได้ด่า เรา คนนี้ได้ฆ่าเรา คนนี้ได้ชนะเรา คนนี้ได้ ลักของ ๆ เรา เวรของชนเหล่านั้นย่อมไม่ สงบ ส่วนชนเหล่าใดไม่เข้าไปผูกเวรว่า คน นี้ได้ด่าเรา คนนั้นได้ฆ่าเรา คนนั้นได้ชนะเรา คนนี้ได้ลักของ ๆ เรา เวรของชนเหล่านั้น ย่อมเข้าไปสงบ. ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้ย่อมไม่ระงับ ด้วยเวรเลย แต่ย่อมระงับได้ด้วยความไม่มี เวร ธรรมนี้เป็นของเก่า. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นาญฺํ สุจริตํ แก้เป็น นาญฺํ สุจริตา. อีกอย่างหนึ่ง บาลีก็อย่างนี้แหละ อธิบายว่า เว้นสุจริตเสีย