พระไตรปิฎก

[๘๕๙] ผู้ใดไม่ให้ปันไม่เสียสละโภคะ พูดแต่ คำอ่อนหวานที่ไร้ผลในมิตรทั้งหลาย ความ สัมพันธ์กับมิตรนั้น ของผู้นั้น จะจืดจางไป. [๘๖๐] เพราะว่า คนควรพูดแต่สิ่งที่จะต้องทำ ไม่ควรพูดถึงสิ่งที่ไม่ต้องทำ บัณฑิตทั้งหลาย รู้จักคนไม่ทำดีแต่พูด. [๘๖๑] ก็แหละกำลังพลของเราร่อยหรอแล้ว และ สะเบียงก็ไม่มี เราสงสัยในความสิ้นชีวิตของ ตน เชิญเถิด เราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ. [๘๖๒] ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ สิ่งใดมีอยู่ในชื่อ สิ่งนั้นนั่นแหละเป็นชื่อของ หม่อมฉัน ข้าแต่มหาราช ขอพระองค์ จงทรงรอก่อน หม่อมฉันจะขอบอกลาบิดา. จบ อาสังกชาดกที่ ๕ อรรถกาอาสังกชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ การหลอกลวงของภรรยาเก่า จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า อาสาวตี นาน ลตา ดังนี้. เรื่องนี้จักมีแจ้งชัดในอินทริยชาดกข้างหน้า.