พระไตรปิฎก

[๘๗๓] คนมักโกรธ มักผูกโกรธ พูดส่อเสียด ทำลายความสามัคคี มีวาจาเป็นเสี้ยนหนาม หยาบคาย เขาเป็นที่รักใคร่ของดิฉันมากกว่า นั้นอีก. [๘๗๔] ชายผู้นั้น ไม่เข้าใจประโยชน์ของตนว่า ควรทำวันนั้น พรุ่งนี้ ถูกตักเตือนอยู่ก็โกรธ ดูหมิ่นความดีของผู้อื่น. [๘๗๕] ชายผู้ที่ถูกความคนองรบเร้า พรากจาก มิตรทั้งหมดเป็นที่รักของดิฉัน ดิฉันไม่มี ความทุกข์ร้อนในเขา. [๘๗๖] นางกาลีเอ๋ย เจ้าจงออกไปจากที่นี้ การ ทำความรักของเจ้านี้หามีในเราไม่ เจ้าจงไป ชนบทอื่น นิคม และราชธานีอื่นเถิด. [๘๗๗] เรื่องนั้นฉันเองก็รู้ว่า เรื่องนั้นหามีใน พวกท่านไม่ คนไม่มีบุญมีอยู่ในโลก เขา รวบรวมทรัพย์ไว้มาก เราทั้ง ๒ คือทั้งฉัน ทั้งเทพผู้เป็นพี่ชายของฉัน พากันผลาญทรัพย์ นั้น.