พระไตรปิฎก

[๙๒๗] อนึ่ง คนทุกคน เห็นข้าผู้มีร่างกายเติบ- โตแล้ว ต้องการเบียดเบียน คือกินเนื้อที่ทั้ง อร่อย ทั้งอวบ ทั้งนุ่ม ฝ่ายกาเห็นข้าแล้ว ก็ คงจะเบียดเบียน. [๙๒๘] ถ้าหากข้าถูกหนีบ เพราะแห่งชายคนนั้น ไซร้ ข้าจะดูดพิษกลับ ชายคนนี้ลุกขึ้นได้ แกจงปล่อยทั้งข้าทั้งกาโดยเร็ว ก่อนที่พิษร้าย. แรงจะเข้าไปสู่ชายคนนี้. [๙๒๙] ข้าจะปล่อยงู แต่ยังไม่ปล่อยกาก่อน เพราะกาจะเป็นตัวประกันไว้ก่อน. ต่อเมื่อเห็น ชายคนนี้มีความสุขสบายปลอดภัยแล้ว ข้าจึง จะปล่อยกาไปเหมือนปล่อยงู ฉะนั้น. [๙๓๐] กาในครั้งนั้น ได้แก่เทวทัตในบัดนี้ ส่วน งูเห่าหม้อ ได้แก่ช้างนาฬาคิรี ปูได้แก่พระ- อานนท์ผู้เจริญ ส่วนตถาคตผู้เป็นศาสดา ได้ แก่พราหมณ์ ในครั้งนั้น. จบ สุวรรณกักกฏกชาดกที่ ๔