พระไตรปิฎก

๗. อุปนิสงฆบุปผชาดก ว่าด้วยคนดีไม่ควรทำชั่ว แม้นิดหน่อย [๙๔๔] ดูก่อนท่านผู้เป็นกับด้วยเรา ท่านดม ดอกไม้ที่เกิดในน้ำ คือดอกบัว ที่เขาไม่ได้ ให้นี้ใด การดมนี้นั้นเป็นองค์ หนึ่งของ การขโมย ท่านเป็นผู้ขโมยกลิ่น. [๙๔๕] เราไม่ลัก เราไม่เด็ดดอกบัว แต่เรายืน ดมอยู่ไกล ๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุไฉนหนอ จึงกล่าวหาว่าเป็นผู้ขโมยกลิ่น ? [๙๔๖] ชายคนนี้ใด ขุดเหง้าบัว เด็ดดอกบุณ- ฑริก ชายคนนี้นั้น ผู้มีการงานเลอะเทอะ อย่างนี้ เหตุไรจึงไม่มีใครว่า ? [๙๔๗] ชายผู้มีกรรมบาปดาดดื่นแล้ว เปรอะ เปื้อนบาป เหมือนผ้าอ้อม ข้าพเจ้าจึงไม่มีคำ พูดอะไรในเรื่องนั้น และข้าพเจ้าควรเพื่อจะว่า กล่าวเขาได้.