พระไตรปิฏก

(พระราชาทำลายความยึดถือผิดของตนได้แล้วทรงดีพระทัย จึงตรัสว่า)

{๙๔๑} [๑๑๒] วันนี้ มิ่งขวัญได้เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์แล้วหนอ

ที่ข้าพระองค์ได้เห็นท้าววาสวะผู้เป็นจอมเทพ

ข้าแต่ท้าวสักกะ ข้าพระองค์เห็นภิกษุและพระองค์แล้ว

จะทำบุญให้มาก ๆ

(ท้าวสักกโพธิสัตว์ตรัสชมเชยบัณฑิตว่า)

{๙๔๒} [๑๑๓] ชนเหล่าใดมีปัญญา เป็นพหูสูต

คิดเหตุการณ์ได้เป็นอันมาก

ชนเหล่านั้นควรคบโดยแท้

ขอเดชะพระราชา พระองค์ทรงเห็นภิกษุและข้าพระองค์แล้ว

ขอจงทำบุญให้มากเถิด

(พระราชาตรัสว่า)

{๙๔๓} [๑๑๔] ข้าแต่พระองค์ผู้จอมเทพ

เพราะได้ฟังคำอันเป็นสุภาษิตของพระองค์

ข้าพระองค์จักไม่เป็นคนมักโกรธ มีจิตผ่องใสอยู่เป็นนิตย์

เป็นผู้ควรแก่การขอของแขกทุกคน

จักกำจัดมานะแล้วกราบไหว้ท่านผู้ควรกราบไหว้







(เทพธิดาองค์หนึ่งสถิตอยู่ที่ค่าคบต้นไม้ ต้องการให้ฤๅษีโพธิสัตว์สลดใจ จึง กล่าวว่า)

{๙๔๔} [๑๑๕] ท่านผู้นิรทุกข์ การที่ท่านลักดมดอกบัวที่เขายังไม่ได้ให้

นั่นเป็นองค์แห่งการขโมยอย่างหนึ่ง

ท่านชื่อว่าเป็นผู้ขโมยกลิ่น