พระไตรปิฎก

๑๐. มณิชาดก ว่าด้วยแก้วมณี [๙๖๓] เป็นเวลานานหนอ เราจึงจะเห็นสหาย ทัดทรงแก้วมณี สหายของเรางามจริง เพราะ การแต่งขนที่ช่างตกแต่งดีแล้ว. [๙๖๔] เราเป็นผู้ขวนขวายในการงานทั้งหลาย จึง มีขนแข็งคล้ายเล็บงอกขึ้นใต้ปีก นาน ๆ จึงจะ ได้ช่างกัลบก วันนี้ได้ให้ช่างถอนขนออกแล้ว. [๙๖๕] เธอได้ช่างกัลบกที่หาได้ยากมาแล้ว ได้ ให้เขาถอนออกไปโดยวิธีใดหนอ เธอจงให้ ช่างถอนออกโดยวิธีนั้นเถิด สหาย ก็เมื่อเป็น เช่นนั้น อะไรเล่าห้อยย้อยอยู่คอของเธอ ? [๙๖๖] แก้วมณีห้อยอยู่ที่คอมนุษย์ พวกสุขุ- มาลชาติทั้งหลาย เราเลียนแบบมนุษย์เหล่านั้น เธออย่าสำคัญว่าทำเล่น.