Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 59 หน้าที่ 217

เล่ม มมร. 59 หน้า 217 ข้อ 981 982
เพื่อนที่เลวทรามกว่า. [๙๘๑] เมื่อเป็นเช่นนั้น คนผู้ที่สูงส่ง แต่คบหา คนที่ต่ำทราม จะเป็นคนเลว ว่าคนนั้นที่เดียว จงดูพระยาเนื้อ คือมโนชะผู้สูงส่ง แต่คบหา สัตว์ต่ำช้า คือสุนัขจิ้งจอก ถูกกำจัดด้วยกำลัง ลูกศร. [๙๘๒] คนผู้คบหาคนเลวทรามเป็นปกติ จะ เสื่อมเสีย แค่ผู้คบหาคนเสมอกันเป็นปกติ จะไม่เสื่อมเสียในกาลไหน ๆ ส่วนผู้คบหาคน ที่ประเสริฐที่สุดอยู่ จะเข้าถึงเขาโดยเร็ว ด้วย คุณความดี เพราะฉะนั้น คนควรคบแต่คนที่ สูงกว่าตน. จบ มโนชชาดกที่ ๒ อรรถกถามโนชชาดกที่ ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน ทรงปรารภภิกษุ ผู้คนหาสมาคมฝ่ายที่ผิดแล้ว จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ยถา จาโป นินฺนมติ ดังนี้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka