พระไตรปิฎก

๙. กปิชาดก ว่าด้วยคุณธรรมของผู้บริหารคณะ [๑๐๒๘] ผู้จองเวรอยู่ ณ ที่ใด บัณฑิตไม่ควรอยู่ ณ ที่นั้น ในที่มีคนจองเวร อยู่คืนเดียวหรือ ๒ คืน ก็เป็นทุกข์. [๑๐๒๙] คนที่เป็นหัวหน้าใจเบา เมื่อคนใจเบา คล้อยตามจะทำหน้าที่จองเวร เพราะเหตุแห่ง กระบี่ตัวเดียว เขาได้ทำความย่อยยับให้กระบี่ ทั้งฝูง. [๑๐๓๐] ก็คนพาลแต่สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิตบริ- หารหมู่คณะลุอำนาจความคิดของตน คงนอน ตายเหมือนกระบี่ตัวนี้ฉะนั้น. [๑๐๓๑] คนโง่แต่มีกำลังบริหารหมู่คณะก็ไม่ดี ไม่ เป็นประโยชน์แก่เหล่าญาติเหมือนนกต่อ ไม่ เป็นประโยชน์แก่นกทั้งหลายฉะนั้น.